Realisation by Oomens ICT
http://www.oomens-ict.nl

Eerst laten en dan pas doen

Deze week heb ik de documentaire Doen & Laten bekeken op Uitzending Gemist (www.uitzendinggemist.nl) over de invloed van stress op onszelf en onze relaties. Daarin komen moeders aan het woord die het allerbeste willen voor hun kinderen. Wie wil dat niet? Hun kinderen mag aan niets ontbreken en zitten, naast school uiteraard, op van alles en nog wat: sport, zang, dans, etc. De consequentie is dat zowel mama als papa als kind continue moeten rennen en vliegen. De documentairemaakster interviewt haar zoontje en vraagt of ze een goede moeder is. Natuurlijk is ze een goede moeder, maar als ze vraagt wat ze kan doen om het nog beter te doen zegt het zoontje dat ze niet zo vaak “schiet op, schiet op” moet zeggen. Een andere moeder vertelt dat haar dochtertje letterlijk tegen haar zei: “Ik kan mezelf niet meer zijn”. Tijd om gewoon te spelen is er bijna niet meer bij. Als aan kinderen gevraagd wordt wat ze het allerliefste doen, is het “stoeien” of “als jij bij mij in bed ligt”.

 

Het is eigenlijk zo simpel. Eén dame in de documentaire zegt: “Wellicht is Laten & Doen een betere titel voor je film. Eerst laten en dan pas doen.” Maar waarom moeten we dan toch eerst nog zoveel doen? En waarom is het zo moeilijk om te ‘laten’?

 

Tegenwoordig is er zoveel (eigenlijk alles) te zien en te doen en we beschikken over de mogelijkheden om het ook allemaal te zien en te doen als er maar meer uren in een dag zouden zitten. Het bekende verhaal van keuzestress. We willen niet kiezen. Daardoor hebben we het druk, druk, druk.

 

Daarnaast houdt de huidige maatschappij van presteren. Dus wat je doet, kan altijd beter, best. En er moet continue aan van alles worden voldaan. Op je werk heb je te maken met targets, richtlijnen, kwaliteitseisen, etc. En je kind wordt op school getest en gemonitord. Je omgeving maakt het je niet makkelijk om te ‘laten’. Je moet er stevig in je eigen schoenen voor staan.

 

Maar je maakt het jezelf ook niet makkelijk. We stellen ons zelf doelen en deze bepalen wie we zijn, wat we doen en waar we heengaan. Er worden allerlei psychologische mechanismen in werking gezet als je je op een bepaald doel richt. Je raakt gefocust op dat doel. Een doel opgeven dat belangrijk voor je is, betekent een belangrijk deel van jezelf opgeven. Dus dat ‘laat’ je niet zomaar. Kortom, je hebt dus nogal wat te overwinnen voordat je kunt ‘laten’.

 

Facebook vraagt je ook “Wat ben je aan het doen?” Maar ik vraag aan jou: “Wat ga jij nu laten?”

 

© Saskia in ‘t Veld, oktober 2013